Common_Shrew

Spitsmuizen (Soricidae)

Wat?
Miniatuur insectenetertjes met een levensverwachting van een jaar of nul.

Waar?
Overal, behalve Oceanië en Antarctica.

Waarom?
Omdat je je bijna niet voor kunt stellen dat wij in dezelfde biologische klasse zitten als deze nerveuze hoopjes bont.

Spitsmuizen zijn niet echt opvallend. Ze zien er niet aantrekkelijk uit. Miniscule kraaloogjes, lachwekkende oren en gemene tandjes. En als je ooit een spitsmuis geroken hebt, dan weet je waarom de meeste roofdieren ze niet eten. Gore ranzige muskusgeur, als een stuk aas.

Ook omdat het nachtdieren zijn zie je zelden een levende spitsmuis. Als je ze overdag ziet liggen ze op apegapen op het trottoir: te lang gefeest, lived too hard en died too young. De stofwisseling van de spitsmuis is, ook zonder nachtelijk lijntje speed, compleet op hol geslagen: ze zijn praktisch constant op zoek naar eten en slapen bijna niet. Af en toe een kwartiertje ofzo.


Credits

Spitsmuizen moeten elke dag één tot vijf keer hun eigen gewicht aan voedsel eten, anders verhongeren ze. Het zijn de kleinste zoogdieren die er bestaan: de wimperspitsmuis (boven) weegt maar 1,8 gram, de helft van een suikerklontje. Raar om te bedenken dat dit zoogdiertje dezelfde organen bevat als wij, maar 40.000 keer minder weegt. Ze hebben trouwens niks met echte muizen te maken: de spitsmuis is, behalve vogelbekdieren en buideldieren en dat soort ongein, het primitiefste zoogdiertje dat er is. Als je je voor wil stellen hoe de zoogdieren er in de dinotijd ongeveer uitzagen: spitsmuis.

Blarina brevicauda Blarine à queue courte (grande musaraigne) Northern Short-tailed Shrew

Credits

Spitsmuizen zijn voor hun formaat geweldige rovers en vechters: ze doden en eten alles wat ze aankunnen. Het helpt dat ze giftig zijn, net als de verwante mollen. De forse (voor een spitsmuis eej) kortstaartspitsmuis uit Noord-Amerika (hierboven) is extra giftig en binnen zijn gewichtsklasse een toppredator. Slakken, spinnen, muizen, kikkers, andere spitsmuizen – het maakt niet uit, als het maar beweegt, het wordt vergiftigd en verslonden. Het verlammende gif zorgt bovendien dat ze hun prooi levend kunnen opslaan in hun hol. Niet leuk voor de prooi, maar ontzettend handig als je constant moet eten. Ook sommige Europese soorten, zoals de waterspitsmuis, hebben zulk giftig speeksel.

Tenslotte dit. Eén van de redenen dat zoogdieren zo succesvol zijn, is dat de ouders lang en goed voor de jongen zorgen. Maar hoe ziet die zorg er uit bij zulke primitieve beestjes uit? Zo dus: hap in elkaars staart, treintje maken en de hort op. De raarste dierenkudde die je ooit zult zien.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

1 Comment

  1. Jeroen zegt:

    Noosh, wat een snoetjes! Zou je ze niet kunnen proberen heel groot te kweken? Ik zou graag een giftige spitsmuis ter grootte van een paard willen hebben. Eens zien wie er dan nog lacht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *