slurfhondje3

Slurfhondje (Rhynchocyon spp.)

Wat?
Als ik dat es uit kon leggen. Wacht, ik ga het proberen.

Waar?
Afrika.

Waarom?
Had je ooit van dit beest gehoord dan?

slurfhondje1
Credits

Maar wat IS het?, is de vraag die nu als het goed is bij je opkomt. Geen hondje in ieder geval, daar is ie te snoezig voor. Is het weer es een raar buideldier die de regels voor Herkenbaar Zoogdierschap pontificaal aan zn laars lapt? Voor de verandering eens niet. Een soort oversized knaagdier, of een minihertje dan? Wie weet zo’n beest waar de walvis vanaf stamt, aangezien dat vorige keer ook compleet op kaas sloeg?

Nee, nee, en nee. Om te beginnen even z’n CV: het slurfhondje is een zoogdiertje van een halve kilo dat supersnel over de savannes van Afrika rent. Het wroet met zijn zeer beweeglijke slurfje in de grond, op zoek naar insekten, spinnen en duizendpoten. In zijn territorium maakt hij meerdere nesten van bladeren, waar ie naartoe racet als er een roofdier in beeld komt. Dat doen hij over vaste paden, waarover hij constant patrouilleert op zoek naar lekkere wriemelbeestjes. Door zijn goede camouflage, uitstekende ogen en snelheid is ie nauwelijks te vangen, niet door predatoren en niet door wetenschappers – en dat is één van de redenen dat je nog nooit van het slurfhondje hebt gehoord.

slurfhondje2
Credits

Maar waar moeten we dit beest nou plaatsen in de grote gezellige zoogdierenfamilie? Om te beginnen is het slurfhondje al zo’n 30 miljoen jaar nauwelijks veranderd. Ten tweede behoort het tot de groep van de olifantspitsmuizen, en één helft van die naam geeft een hint over zijn verwantschap, en het is níet het “spitsmuizen”-deel. Kijk, heel vroeg in de geschiedenis spleet de stam van de zoogdieren in tweëen: een groep dieren die in Afrika leefden, en eh… de rest. De eerste groep, de Afrotheria, bevat zulke uiteenlopende wezens als olifanten, klipdassen en zeekoeien, en tenreks, het aardvarken en ons haastige vriendje de slurfhond. Zo gek kan het lopen met die hele taxonomie zodra je het DNA uit gaat pluizen: dieren die totaal niet op elkaar lijken blijken opeens best wel familie van elkaar, en je zelfverzekerdheid als je een dierentuin binnenstapt ligt aan diggelen.

Kortom. Na dit artikel durf je niet meer te zeggen wat voor raar dier je voor je kijkert hebt. En je kan ook niet meer vertrouwen op stomme Nederlandse achtervoegsels als “muis” en “hond”.

Dus wat heb je nou aan dit blogje?

Je weet dat het slurfhondje bestaat. En dat maakt jou een waardevoller persoon. En dit een fantastisch blogje. Amen.

slurfhondje4
Credits

Credits cover image

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *